ตามเสียงหัวใจที่เรียกหา

     หลังจากกลับมาจากพม่า ก็มุ่งหน้าสู่มหานครที่ไม่หลับไหล กุมภาพันธ์คือเดือนแห่งความรักและเป็นเดือนแห่งการเริ่มต้นงานออฟฟิตอีกครั้ง เป็นการกลับมาเพื่อเฝ้าดูความเคลื่อนไหวของธุรกิจเล็กๆ ที่ลงหลักปักฐานไว้ที่บ้านเกิด ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้ ปลายปีนี้ก็คงได้บทสรุปที่แน่ชัดมากขึ้น

    กรุงเทพฯ สวยงามเสมอ และเป็นเมืองที่ให้โอกาสกับทุกคน กรุงเทพฯ ก่อนนั้นดูโหดร้ายและเงียบเหงา แต่กรุงเทพฯ ในวันนี้ดูสดใสและเต็มไปด้วยความฝัน ตั้งใจแล้วว่าเมื่อได้หยุดยาววันไหนจะสะพายเป้ออกเดินทางไปตามเสียงหัวใจเรียกหา และทุกสัปดาห์จะต้องเขียนหนังสือ อ่านหนังสือ และเข้าร่วมงานหรือกิจกรรมต่างๆ มากขึ้น จะงดเข้าห้าง แต่จะไปดูหนังเพื่อหาแรงบันดาลใจเป็นครั้งครา จะเลิกกินอาหาร Fast Food และบุฟเฟต่ (ถ้าเลี่ยงได้) และจะพบปะสังสรรค์กับเพื่อนฝูงหรือใครสักคนที่ให้แรงบันดาลใจมากขึ้น

     จันทร์ถึงศุกร์คือการทำงานที่จะไม่ใช่การทำงานเพื่อเงินแต่เพื่อประสบการณ์และการเรียนรู้ในทุกๆ ด้านอีกทั้งเป็นการผูกสัมพันธ์กับผู้คน ส่วนเสาร์และอาทิตย์คือการพักผ่อนและคิดสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ และการหาแรงบันดาลใจ วิ่งออกกำลังกายในตอนเย็นหรือสะพายเป้ออกเดินทางไปยังจังหวัดใกล้ๆ กรุงเทพฯ

    เพียงไม่กี่เดือนกับการมาอยู่ที่กรุงเทพฯ จะเป็นการฝึกตัวเองให้นิ่งและสงบมากยิ่งขึ้น

10 กุมภาพันธ์ 2556

ณ ย่านพระโขนง